De oase-route - Farafra

Farafra is een stoffig stadje waar het erg stil is. We waren van plan bij een bron te gaan slapen. Helaas: waar voorgaande jaren nog een camping stond, waren ze nu een hotel aan het bouwen. Iedereen wilde toch, voor het slapen gaan, die aantrekkelijke bron in duiken en dus besloten we in het wild te gaan kamperen. Ik was al druk bezig met een toilet graven (alleen een buitentent met een gat) toen we erachter kwamen dat de haringen ECHT niet de grond in gingen. De grond was een mengsel van kalk en zand maar vooral keihard!

We zijn uiteindelijk naar een hotelletje gegaan en hebben daar heerlijk geslapen.

In het dorpje Farafra was niet veel te beleven. Er was wel een museum (dat heel mooi moest zijn), maar helaas: het museum was dicht en de eigenaar bleek spoorloos.

Dan maar mijn hobby uitoefenen: de plaatselijke school bezoeken. Bij scholen in het buitenland is altijd een goede binnenkomer te melden dat je zelf ook een docent bent. Dit was de hoogste klas en zoals je ziet zitten de meisjes apart van de jongens met daartussen een enorme gang. De jongens waren in het begin niet echt enthousiast om op de foto te gaan, maar de meisjes gingen meteen keurig recht zitten.

De volgende dag weer op weg naar de volgende oase. Door de woestijn op naar Dakhla. Onderweg even een plaspauze en een kopje thee drinken bij een theehuis.

Hiernaast zie ons in sluiphouding. We willen een foto maken van een aantal koereigers. We doen heel voorzichtig om zo dichtbij mogelijk te komen. Wat we niet wisten is dat achter ons een paar mensen meeliepen, niet echt in sluiphouding, om het maar zo te zeggen. Ik denk dat de koereigers daarom zo snel weg vlogen.

Achteraf bleek bleek dat iemand anders ook foto's heeft genomen van de koereigers maar dan gewoon op de picknick plek. Gewoon even opstaan, de lens instellen op 300 mm of zo en afdrukken. Daarna weer snel zitten en verder smikkelen.

Maar wat mij betreft moet je voor de echt mooie plaatjes soms letterlijk door het slijk.

 

De oase-route - de zandwoestijn

Onderweg maken we een stop bij een zandwoestijn. Tot nu toe was de woestijn bezaaid met steentjes waartussen het zand bleef liggen. Ook al waaide het er hard, het zand woei niet op. In de zandwoestijn is dat anders. Als het waait dan waait het zand een zandberg op en valt aan de achterkant neer. Dit proces herhaalt zich waardoor de berg zich verplaatst. Het zijn dan ook wandelende zandbergen.

Op de foto hierboven zie je goed dat onder de zandbergen gewoon de laag met stenen en hard zand zit.

Foto hiernaast: hier kun je de elektriciteits draden aanraken, als je zou willen.

Genieten, genieten en nog eens genieten.


terug | homepage | kaart | verder